|
Ginger e Fred
Een van de laatste staaltjes filmwerk van Federico Fellini voor zijn trouwe schare fans is deze film uit 1986. Hij liet er zijn echtgenote Giulietta Masina weer voor opdraven in een hoofdrol tegenover Marcello Mastroianni. Een populair danspaar uit de jaren vijftig, toen Ginger Rogers en Fred Astaire op handen gedragen werden, wordt weer eens uit de vergetelheid gehaald voor een Italiaanse tv show. De vrouwelijke helft Amelia is zeer vereerd en heeft vol verwachting de reis ondernomen naar Rome. In een morsig hotel in een troosteloze buitenwijk raakt ze verzeild tussen de meest uiteenlopende figuren, die op een of andere manier aan de show meewerken. Ze lijken voor Amelia, die zich manifesteert als een keurige dame, van een andere planeet te komen. Ondanks het isolement, waarin Amelia terecht komt blijft ze optimistisch uitkijken naar het moment dat haar danspartner Pippo in het hotel arriveert. Ze is hem na de jaren, die ze samen gedanst hebben al snel uit het oog verloren en met een bepaald verlangen naar die mooie tijd, wacht ze zijn komst af. Als hij uiteindelijk arriveert wordt Amelia wreed uit de droom geholpen. Pippo is niet meer de elegante, gepassioneerde danser van weleer, maar een aan lager wal geraakte oude man, die uitsluitend voor het geld heeft ingestemd met de eenmalige comeback. Hij vertoont nog sporen van zijn danskunsten en Amelia vindt een sprankje hoop om hem weer op te fleuren en nog eenmaal het publiek te ontroeren met hun dans. De personage van Amelia vertoont wel wat gelijkenissen met de rol van Gelsomina in La Strada (1954), waarmee rol waarmee Masina in de wereld bekend werd. Haar naïviteit keert in Ginger e Fred terug, maar werkt soms wat op de zenuwen. Mastroianni is weer een genot om te bekijken in zijn rol als een gedesillusioneerde en laconieke Pippo. Een mooie karakterstudie voor de twee hoofdrolspelers. Naast deze personages echter roept de film een vervreemdend en deprimerend gevoel op. Vreemde computermuziek en onsympathieke karakters vormen daar de basis voor. Voor de echte Fellini liefhebbers ongetwijfeld verteerbare kost, maar voor het overige publiek niet echt een toegankelijke film.
Regie: Federico Fellini Jaar: 1986 Met: Giulietta Masina, Marcello Mastroianni, Franco Fabrizi
Waardering Filmgoed **
Omschrijving
Een van de laatste staaltjes filmwerk van Federico Fellini voor zijn trouwe schare fans is deze film uit 1986. Hij liet er zijn echtgenote Giulietta Masina weer voor opdraven in een hoofdrol tegenover Marcello Mastroianni. Een populair danspaar uit de jaren vijftig, toen Ginger Rogers en Fred Astaire op handen gedragen werden, wordt weer eens uit de vergetelheid gehaald voor een Italiaanse tv show. De vrouwelijke helft Amelia is zeer vereerd en heeft vol verwachting de reis ondernomen naar Rome. In een morsig hotel in een troosteloze buitenwijk raakt ze verzeild tussen de meest uiteenlopende figuren, die op een of andere manier aan de show meewerken. Ze lijken voor Amelia, die zich manifesteert als een keurige dame, van een andere planeet te komen. Ondanks het isolement, waarin Amelia terecht komt blijft ze optimistisch uitkijken naar het moment dat haar danspartner Pippo in het hotel arriveert. Ze is hem na de jaren, die ze samen gedanst hebben al snel uit het oog verloren en met een bepaald verlangen naar die mooie tijd, wacht ze zijn komst af. Als hij uiteindelijk arriveert wordt Amelia wreed uit de droom geholpen. Pippo is niet meer de elegante, gepassioneerde danser van weleer, maar een aan lager wal geraakte oude man, die uitsluitend voor het geld heeft ingestemd met de eenmalige comeback. Hij vertoont nog sporen van zijn danskunsten en Amelia vindt een sprankje hoop om hem weer op te fleuren en nog eenmaal het publiek te ontroeren met hun dans. De personage van Amelia vertoont wel wat gelijkenissen met de rol van Gelsomina in La Strada (1954), waarmee rol waarmee Masina in de wereld bekend werd. Haar naïviteit keert in Ginger e Fred terug, maar werkt soms wat op de zenuwen. Mastroianni is weer een genot om te bekijken in zijn rol als een gedesillusioneerde en laconieke Pippo. Een mooie karakterstudie voor de twee hoofdrolspelers. Naast deze personages echter roept de film een vervreemdend en deprimerend gevoel op. Vreemde computermuziek en onsympathieke karakters vormen daar de basis voor. Voor de echte Fellini liefhebbers ongetwijfeld verteerbare kost, maar voor het overige publiek niet echt een toegankelijke film.
Regie: Federico Fellini Jaar: 1986 Met: Giulietta Masina, Marcello Mastroianni, Franco Fabrizi
Waardering Filmgoed **
Alle gegevens onder voorbehoud van typefouten Filmgoed.nl. | |